მუხლი 33. საშემოსავლო გადასახადის წლიური დეკლარაციის შევსება

1. დეკლარაციის პირველ ნაწილში აისახება ინფორმაცია გადასახადის გადამხდელის 
რეკვიზიტების,   დეკლარაციის   ტიპის   (პირველადი/შესწორებული)   და   საანგარიშო 
პერიოდის შესახებ. 
2.   დეკლარაციის   ყველა   გვერდზე   მიეთითება   გადამხდელის   საიდენტიფიკაციო 
ნომერი,   ამასთან,   დეკლარაციაში   ასახული   მონაცემების   უტყუარობა   და   სისრულე 
ხელმოწერით  დასტურდება  გადასახადის  გადამხდელის  მიერ  თარიღის  (რიცხვი,  თვე, 
წელი) მითითებით.  
3.   დეკლარაციის   II   ნაწილი   ივსება   საგადასახადო   ორგანოს   მიერ   და   აისახება 
ინფორმაცია  საგადასახადო  ორგანოში  დეკლარაციის  წარდგენისა  და  რეგისტრაციის 
შესახებ.  
4. იმ შემთხვევაში, თუ დასახელებულ დეკლარაციის უჯრებში აუცილებელი გახდება 
განსხვავებული    მონაცემების    შეტანა,    გადასახადის    გადამხდელი     ვალდებულია 
დეკლარაციაში გააკეთოს სათანადო შენიშვნა. 
5. დეკლარაციის III ნაწილის:  
ა) მე-15 უჯრაში მიეთითება – საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლით 
დადგენილი  ნორმებით  განსაზღრული  ერთობლივი  შემოსავალი,  რომელიც  მიიღება 
საანგარიშო  პერიოდში  ნებისმიერი  ფორმით  ან/და  საქმიანობით  (გარდა  საქართველოს 
საწარმოს   მიერ   გაცემული   და   გადახდის   წყაროსთან   დაბეგრილი   დივიდენდისა, 
საქართველოს   საგადასახადო   კოდექსის   130-ე   მუხლის   მე-4   და   მე-5   ნაწილების 
შესაბამისად  მიღებული  დივიდენდებისა  და  131-ე  მუხლის  მე-5  და  მე-6  ნაწილების 
შესაბამისად     მიღებული     პროცენტებისა),     მათ     შორის,     შემოსავალი,     რომელიც 
საქართველოს   საგადასახადო   კანომდებლობით   გათავისუფლებულია   საშემოსავლო 
გადასახადისგან.  ამასთან,  როცა  დეკლარაციას  ავსებს  არარეზიდენტი  ფიზიკური  პირი 
დაკავებული    თანხების    დაბრუნების    მოთხოვნით,    დეკლარაციის    მე-15    უჯრაში 
შეიტანება  მხოლოდ  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსის  134-ე  მუხლის  პირველი 
ნაწილის   „გ”,   „   დ”   და   „ე”   ქვეპუნქტების   შესაბამისად   საქართველოში   არსებული 
წყაროდან მიღებული შემოსავლები; 
ბ)  მე-16  უჯრაში  –  რეზიდენტი  ფიზიკური  პირის  მიერ  საქართველოს  ფარგლებს 
გარეთ მიღებული შემოსავალი; 
გ)  მე-17  და  მე-18  უჯრებში  –  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსის  145-ე  მუხლის  
მე-2   ნაწილის   შესაბამისად   სასაქონლო-მატერიალური   ფასეულობათა   ღირებულება, 
შესაბამისად   საანგარიშო   პერიოდის   დასაწყისისათვის   და   საანგარიშო   პერიოდის 
ბოლოსათვის; 
დ)  მე-19  უჯრაში  –  მე-15  უჯრაში  ასახული  ერთობლივი  შემოსავლის  მიღებასთან 
დაკავშირებული       და       გამოქვითვას       დაქვემდებარებული       ხარჯები       (გარდა 
კაპიტალიზებადი     და     საქართველოს     საგადასახადო     კოდექსის     106-ე     მუხლით 
განსაზღვრული ხარჯებისა), მათ შორის:  
დ.ა)   მე-20   უჯრაში   –   საანგარიშო   პერიოდში   გამოქვითვას   დაქვემდებარებული 
სასაქონლო-მატერიალური   ფასეულობის   ღირებულება.   მათ   შორის,   ეკონომიკური 
საქმიანობისათვის  გამოყენებული  უსასყიდლოდ  მიღებული  სასაქონლო-მატერიალური 
ფასეულობა; 
დ.ბ)    21-ე    უჯრაში    –    საანგარიშო    პერიოდში    გახარჯული    ელექტროენერგიის 
ღირებულება;  
დ.გ)    22-ე    უჯრაში    –    საქართველოს    საგადასახადო    კოდექსის    101-ე    მუხლის 
შესაბამისად ხელფასის სახით ფაქტობრივ განაცემებზე (სარგებელზე) გაწეული ხარჯი;  
დ.დ)  23-ე  უჯრაში  –  პროცენტები  კრედიტისათვის  (სესხისათვის),  საქართველოს 
საგადასახადო კოდექსის 107-ე მუხლის შეზღუდვის გათვალისწინებით; 
დ.ე)   24-ე   უჯრაში   –   საამორტიზაციო   ანარიცხები   ძირითადი   საშუალებების   და 
არამატერიალური   აქტივების   მიხედვით,   რომელიც   გამოიანგარიშება   საქართველოს 
საგადასახადო კოდექსის 113-ე, 114-ე და 119-ე მუხლების შესაბამისად; 
დ.ვ)  25-ე  უჯრაში  –  საანგარიშო  წლის  განმავლობაში  1000  ლარამდე  ღირებულების 
ამორტიზაციას  დაქვემდებარებული  ძირითადი  საშუალებების  ღირებულება,  რომელიც 
საქართველოს   საგადასახადო   კოდექსის   111-ე   მუხლის   მე-2   ნაწილის   მიხედვით 
ექვემდებარება ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვას ექსპლოატაციაში გადაცემისას; 
დ.ზ) 26-ე უჯრაში – საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 112-ე მუხლის მიხედვით 
საგადასახადო წლის განმავლობაში 100-პროცენტიანი ამორტიზაციის დარიცხვის გზით 
სრულად   გამოქვითული   ამორტიზაციას   დაქვემდებარებული   და   ექსპლუატაციაში 
შესული   ძირითადი   საშუალებების   ღირებულება.   ამასთან,   სრულად   გამოქვითვის 
უფლება   არ   ვრცელდება   ლიზინგით   გაცემულ   და   ისეთ   ძირითად   საშუალებებზე, 
რომლებიც არ ექვემდებარება ამორტიზაციას; 
დ.თ)  27-ე  უჯრაში  –  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსი  111-ე  მუხლის  მე-3 
ნაწილის  თითეულ  ჯგუფში  შემავალი,  ეკონომიკური  საქმიანობისათვის  გამოყენებული 
ძირითადი საშუალების რემონტის ხარჯები, რომლის ოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს 
საანგარიშოს      წინა      საგადასახადო      წლის      ბოლოსათვის      შესაბამისი      ჯგუფის 
ღირებულებითი   ბალანსის   5   პროცენტს.   ამასთან,   თუ   გადასახადის   გადამხდელი 
ძირითადი    საშუალებების    გამოქვითვისას    იყენებს    საქართველოს    საგადასახადო 
კოდექსის    112-ე    მუხლის    ნორმას,    მაშინ    ძირითადი    საშუალებების    აღნიშნული 
ნაწილისათვის რემონტის ხარჯებთან მიმართებაში 5-პროცენტიანი შეზღუდვის წესი არ 
გამოიყენება; 
დ.ი)  28-ე  უჯრაში  –  გამოქვითვას  დაქვემდებარებული  ნებისმიერი  ხარჯი,  რომელიც 
დაკავშირებულია   შემოსავლის   მიღებასთან   და   არ   არის   ასახული   სხვა   უჯრებში, 
როგორიცაა: 
დ.ი.ა)  სადაზღვევო  შენატანების  ხარჯები,  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსის 
118-ე მუხლის შესაბამისად; 
დ.ი.ბ)   წარმომადგენლობითი   ხარჯები,   რომლებიც   განისაზღვრება   საქართველოს 
საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის 33-ე ნაწილის მიხედვით. ამასთან, მისი ოდენობა 
საქართველოს    საგადასახადო    კოდექსის    116-ე    მუხლის    შესაბამისად    არ    უნდა 
აღემატებოდეს      საგადასახადო      წლის      განმავლობაში      მიღებული      ერთობლივი 
შემოსავალის 1 პროცენტს; 
დ.ი.გ)      სამეცნიერო-კვლევითი,      საპროექტო      და      საცდელ-საკონსტრუქტორო 
მომსახურების    ხარჯები,    საქართველოს    საგადასახადო    კოდექსის    110-ე    მუხლის 
მიხედვით; 
დ.ი.დ)  რეალიზებულ  საქონელთან  ან  მომსახურებასთან  დაკავშირებული  უიმედო 
ვალები,    საქართველოს    საგადასახადო    კოდექსის    108-ე    მუხლის    შეზღუდვების 
გათვალისწინებით;  
დ.ი.ე) ბიოლოგიურ აქტივზე ფაქტობრივად გაწეული ხარჯი; 
დ.ი.ვ) გამოქვითვას დაქვემდებარებული სხვა ხარჯი;  
ე) 29-ე უჯრაში – მე-17 და მე-19 უჯრებში ასახულ მონაცემთა ჯამი; 
ვ) 30-ე უჯრაში – მე-15 და მე-18 უჯრებში ასახულ მონაცემთა ჯამი; 
ზ)  31-ე  უჯრაში  –  ერთობლივ  შემოსავალში  (უჯრა  15)  შეტანილი  საქართველოში 
არსებული   წყაროდან   მიღებული   და   საქართველოს   საგადასახადო   კოდექსის   154-ე 
მუხლის     პირველი     ნაწილის     შესაბამისად     გადახდის     წყაროსთან     დაბეგრილი 
შემოსავლები.   ამასთან,   აღნიშნულ   უჯრაში   არ   შეიტანება   საქართველოს   ფარგლებს 
გარეთ მიღებული შემოსავლი, აგრეთვე საქართველოში არსებული წყაროდან მიღებული 
და  გადახდის  წყაროსთან  დაბეგრილი  იმ  პირთა  შემოსავალი,  რომლებიც  დაკავებული 
გადასახადის დაბრუნების მოთხოვნით ავსებენ დეკლარაციას.  
თ)  32-ე  უჯრაში  –  დეკლარაციის  31-ე  უჯრაში  ასახული  საქართველოში  არსებული 
წყაროდან    ხელფასის    სახით    მიღებული    და    გადახდის    წყაროსთან    დაბეგრილი 
შემოსავალი; 
ი)   33-ე   უჯრაში   –   საქართველოს   საგადასახადო   კანონმდებლობის   მიხედვით 
საშემოსავლო    გადასახადით    დაბეგვრისაგან    გათავისუფლებული    შემოსავალი    და 
დაბეგვრისაგან გათავისუფლებული დასაბეგრი შემოსავალი;  
კ)  34-ე  უჯრაში  –  წინა  წლების  აუნაზღაურებელი  ზარალი,  რომელიც ექვემდებარება 
გამოქვითვას,   მაგრამ   არა   უმეტეს   წინა   5   საგადასახადო   წლის   ზარალისა,   უჯრის 
შევსებისას  გაითვალისწინება  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსის  121-ე  მუხლით 
დაწესებული ნორმები; 
ლ)  35-ე  უჯრაში  –  შემოსავალი,  რომელიც  ექვემდებარება  დაბეგვრას  (საქართველოს 
საგადასახადო  კოდექსით  დადგენილი  განაკვეთით)  მიიღება:  30-ე  უჯრაში  ასახულ 
მონაცემს  გამოკლებული  29-ე  უჯრაში  ასახული  მონაცემი,  გამოკლებული  31-ე  უჯრაში 
ასახული  მონაცემი,  გამოკლებული  დაბეგვრისაგან  გათავისუფლებული  შემოსავალი 
(უჯრა 33) და გამოკლებული წინა საანგარიშო წლების ზარალი (უჯრა 34). მათ შორის: 
მ) 36-ე უჯრაში – საშემოსავლო გადასახადი, რომელიც მიიღება 36-ე უჯრაში ასახული 
დასაბეგრი თანხის საშემოსავლო გადასახადის დადგენილ განაკვეთზე გამრავლებით.  
ნ)  37-ე  უჯრაში  –  საქართველოს  საგადასახადო  კოდექსის  154-ე  მუხლის  პირველი 
ნაწილის  მიხედვით,  საქართველოში  გადახდის  წყაროსთან  დაკავებული  და  ბიუჯეტში 
გადახდილი  გადასახადის  თანხა, თუ დეკლარაცია  ივსება  საქართველოს  საგადასახადო 
კოდექსის   153-ე   მუხლის   მე-4   და   134-ე   მუხლის   მე-3   ნაწილების   შეაბამისად, 
გადასახადის        გადაანგარიშების        ან        დაბრუნების        მოთხოვნით.        ამასთან, 
გათვალისწინებული  უნდა  იქნეს,  რომ  დეკლარაციის  37-ე  უჯრაში  აისახება  გადახდის 
წყაროსთან     დაკავებული     ის     გადასახადები,     რომელზეც     არსებობს     გადახდის 
დამადასტურებელი  საბუთი.  ასეთი  გადასახადების  ოდენობა  არ  უნდა  აღემატებოდეს 
დეკლარაციის 36-ე უჯრაში ასახულ საშემოსავლო გადასახადის ოდენობას; 
ო)  38-ე  უჯრაში  –  კუთვნილი  საშემოსავლო  გადასახადი,  რომელიც  მიიღება  36-ე  და 
37-ე უჯრების მონაცემთა დადებითი სხვაობით;  
პ) 39-ე უჯრაში – საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 153-ე მუხლის მე-4 და 134-ე 
მუხლის    მე-3    ნაწილების    შესაბამისად,    დაკავებული    გადასახადის    დაბრუნების 
მოთხოვნით,   ფიზიკური   პირის   მიერ   წარდგენილი   დეკლარაციით   განსაზღვრული 
დასაბრუნებელი  გადასახადის  ოდენობა, რომელიც  მიიღება დეკლარაციის  36-ე  და  37-ე 
უჯრებში  ასახულ  მონაცემთა  სხვაობით,  იმ  პირობით,  რომ  37-ე  უჯრაში  ასახული 
საქართველოში   გადახდის   წყაროსთან   დაკავებული   გადასახადის   თანხა   აღემატება 
დეკლარაციის 36-ე უჯრაში გამოანგარიშებულ საშემოსავლო გადასახადის თანხას; 
ჟ) მე-40 უჯრაში – კაპიტალიზირებადი ხარჯები. 


Comments